Odmienne, nietradycyjne odmiany absyntu powstają poprzez zmieszanie na zimno ziół, esencji i olejków z alkoholem. Pomijany jest wtedy proces destylacji. Powstają w tym procesie oleiste absynty. Są one generalnie uważane na dużo gorsze niż te tradycyjne, przedestylowane absynty. Zawartość procentowa absyntu jest bardzo wysoka i może się wahać pomiędzy 45 a 90 procent. Nie ma żadnych dowodów jednak na to, żeby jakikolwiek absynt wytwarzany na skalę masową kiedykolwiek przekroczył 74 procent.

Wysoka zawartość alkoholu i niska rozpuszczalność wielu składników sprawiają, że ten napój zazwyczaj nie jest pity na czysto, czyli po prostu po przelaniu do kieliszka. Pije się go po skomplikowanych często rytuałów, które na przestrzeni wielu lat urosły do rangi wspaniałego rytuału. Częścią tego rytuału jest trzymanie nad szklanką czy kieliszkiem łyżeczki. Na łyżeczce kładzie się kostkę cukru. Można też wsypać dopowiednią ilość cukru. Nastęnie wlewa się 50 ml absyntu, następnie wlewamy niegazowaną, mineralną wodę. Potem mieszamy wszystko.

Czytaj więcej o: historii absyntu

Od tego głównie zależy ta mała różnica. Mała dla tego, kto nie jest lub nie zna tych, których ta różnica tyczy, bo jeśli jest inaczej, sprawy się komplikują. Wracając do Pina Colady – jest to drink, którego ojcem jest Ricardo Garcia. Ricardo to znany Hiszpan, który pracował w restauracji hotelu Hilton w Hiszpanii. Dzięki temu, że dostawcy kokosów mieli strajk, Gracia stał się rozpoznawalny na całym świecie. Jak to się stało? W bardzo prosty sposób. Prościej być nie mogło. Otóż – przez strajk dostawców kokosów, Garcia musiał się głowić nad tymczasowym rozwiązaniem.

Gościom hotelu Hilton normalnie serwowano drinki podawane w łupinie kokosa. Jako że kokoska nie było ze względu na wspomniany wcześniej strajk, trzeba było wymyślić coś nowego. Garcia poradził sobie z brakiem znakomicie. Jak on to zrobił? Zastąpił łupinę kokosa łupiną ananasa. Drink zdał sprawdzian znakomicie. Wszyscy polubili Pina Coladę.

Równie pasjonująca jest historia drinka Cosmopolitan.  Trunek ów wymyślony przez anonimową do dzisiaj barmankę stał się istotnym składnikiem dzisiejszej popkultury.  Dodatkowym asumptem do promocji drinka był serial telewizyjny pod tytułem seks w wielkim mieście. Jedna z bohaterek serialu – grana przez Carrie Bradshaw – była właśnie amatorką tego koktajlu. Wskazuje się ponadto na inne czynniki, które spopularyzowały Cosmopolitan drink. Są to bardzo prosta i zapadająca w ucho nazwa, prosty skład i zarazem ciekawy smak.

Żeby nie było – na pytanie: „Co różni White Russian od Black Russian?„  odpowiedź brzmi: White Russian jest biały, a Black Russian jest czarny. Ma to swoje odzwierciedlenie w polskich nazwach drinków, oficjalnych nazwach, w pełni zaakceptowanych jako poprawne spolszczenie – tutaj kolejna oczywista oczywistość – Biały Rosjanin i Czarny Rosjanin.

Skąd w ogóle wzięło się to całe rozróżnienie? Wzięło się ono z obecności śmietanki. Jak łatwo się domyślić, w White Russian jest śmietanka, a w Black Russian jest po prostu nie ma i to czyni drinka czarnym. Śmietanka bowiem nie rozjaśnia w White Russian kawowego koloru likieru Kahlua. Także wszystko jest chyba jasne jak słońce. White Russian jest białym drinkiem, zawiera wódkę, Kahluę oraz śmietankę.

Dlatego też ma białe, fajnie mętne zabarwienie. Jeśli można wtrącić swoje trzy grosze, ten drink, właśnie w wersji białej, jest dla mnie spełnieniem wszystkich oczekiwań co do drinka. Prosty, elegancki. Po prostu kwintesencja wspaniałości drinka.

Więcej na temat różnic między Black Russian i White Russian

Tequila to destylat soku z agawy niebieskiej. Jest to alkohol bardzo popularny, a zarazem składnik bazowy drinka margarita.

Jedynie sok z tego rodzaju agawy może być używany do produkcji bazy Margarity, co odróżnia ją od innych, podobnych trunków, z którym Tequila bywa mylona. Są nimi Meskal i pulque, które wytwarza się odpowiednio z serca dowolnej agawy czy z soku z kaktusa lub agawy, również dowolnej. Margarita to jeden z chętniej wybieranych sposobów na picie Tequili.

Pina Colada to typowo egzotyczny drink. Jeżeli myśląc o egzotycznych drinkach oczekujemy kokosowego drinka z palemką, Pina Colada nie powinna nas zawieść. Pijąc Pina Coladę, przed oczami staje nam gorąca plaża w tropikach, piękna, ciepła noc, spokojny ocean i miłe tymczasowe towarzystwo obok nas.

Pina Colada powstała dzięki pewnemu bardzo zdolnemu Hiszpanowi i dzięki temu, że dostawcy kokosów do pewnego oddziału Hotelu Hilton urządzili strajk, przerywając tym samym dostawę produktu używanego do drinka serwowanego gościom. Właśnie wtedy Hiszpan wymyślił, aby drink serwowany normalnie w łupinie kokosa zaserwować w łupinie ananasa, dodając jednocześnie soku ananasowego do podstawowej wersji, czyli mleczka kokosowego, rumu, malibu.

Dzisiaj coś o narodowych drinkach Brazylii i Kuby, czyli odpowiednio – Caiprinha i Daiquiri. Jeśli komuś by się wydawało, że jedynym towarem eksportowym Brazylii jest samba i piłka nożna, byłby on w błędzie.
Jak się okazuje, Brazylia ma do zaoferowania znacznie więcej – listę można uzupełnić o Caiprinhę i Cachacę, czyli podstawę drinka Caiprinha.

Brazylijska Caiprinha

Caiprinha i Cachaca znaczą bardzo wiele dla Brazylijczyków. Tak wiele, że, mimo że Cachaca w ogromnym tempie zdobywa rynek światowy, eksportując ogromne ilości trunku, ciągle jest ona drinkiem lokalnym ze względu na bardzo dużą konsumpcję rodzimą. Przy okazji Cachacy na rynku światowym – podstawowym odbiorcą trunku są Niemcy.

Kubańskie Daiquiri

Oprócz drinka Caiprinha, na szerokie wody wypływa również Daiquiri. Jest on jednak samotnym zdobywcą, ponieważ Daiquiri nie idzie w parze z narodowym trunkiem swojego kraju, który i tak jest kojarzony głównie z Fidelem Castro i reżimem, który wprowadził na wyspie (więcej o >> Kubie i Daiquiri). Mimo tego Daiquiri nie poddaje się i dzielnie reprezentuje kraj, z którego pochodzi. Tak dzielnie, że stał się swojego czasu ulubionym drinkiem słynnego prezydenta USA, J.F Kennediego, oraz jednego ze słynniejszych pisarzy amerykańskich, Ernesta Hemingwaya, autora książki pt. „Stary człowiek i morze”.

Jak wiele wielkich drinków, Daiquiri zostało wynalezione przez przypadek, przez Jenningsa Coxa, amerykańskiego inżyniera pracującego w kopalni w pobliżu Santiago. Nazwa Daiquiri pochodzi od nazwy plaży, na której znajdował się bar, w którym doszło do odkrycia.

Fajnego na tyle, żeby uraczyć nim swoich gości i zrobić nim świetną imprezę, i prostego na tyle, żeby można było go bez problemu przygotować samemu. Ważne jest tutaj też, aby składniki były powszechnie dostępne. Taki drinkiem na pewno jest popularne ostatnio Mojito.

Skąd wynika popularność mojito?

Jest to bardzo modny dzisiaj drink. Praktycznie wszyscy go piją. W klubie, na imprezie, w pubie, restauracji – wszędzie podają mojito. Ostatnio zarejestrowaną wręcz boom na Mojito. Jest to ciekawe zjawisko. Przygotować Mojito jest niezwykle łatwo. Należy się jednak wystrzegać podstawowego błędu popełnianego niestety ciągle wśród wykonujących drinka. Smutne jest, że to ogromne niedopatrzenie zdarza się również tym, którzy nazywają siebie profesjonalistami.

Błąd w sztuce barmańskiej – utopienie mojito

Tym strasznym błędem jest utopienie Mojito. Błąd w sztuce Mojito jest tak popularny, że zyskał nawet swoją nazwę! Bardzo ciekawe. Błędem, o którym mowa, jest dodanie zbyt wielkiej ilości wody do naszego Mojito. Trzeba wiedzieć, że podstawowym objętościowo składnikiem Mojito jest lód. Niestety zdarza się, że niektórzy o tym zapominają i leją wielkiej ilości wody do Mojito i dodając tylko parę kostek lodu, jeśli w ogóle. Nic bardziej mylnego przy sporządzaniu Mojito. Woda ma być tutaj jedynie wykończeniem, nie może ona przeważać w mojito drink. Mojito ma swoją ciekawą i barwną historię. Podstawą tej historii jest fakt, że Mojito pochodzi z Kuby. Kuba to wspaniała wyspa, z którą wiąże się dzisiaj tego popularnego drinka, jakim jest właśnie mojito.